Dotychczas imprezy komiksowe po macoszemu traktowały dwa najważniejsze spośród swoich celów: sprawianie, żeby ludzie w Polsce brali komiksy do rąk i uczenie ich, żeby umieli je czytać.

Organizowanie drogiej imprezy w eleganckim centrum konferencyjnym może i jest spełnieniem marzeń organizatorów i zaproszonych gości, ale co im po pustej widowni? Impreza komiksowa ma trafiać do ludzi, którzy na pytanie o komiks odpowiadają „Kaczor Donald” i „Thorgal”, ale mają otwarte głowy i chcą dowiedzieć się więcej.

Dlatego z komiksem trzeba wychodzić w miasto, organizować promocję docierającą do potencjalnie zainteresowanych przedstawicieli innych środowisk (czytelników fantastyki, na przykład), angażować ludzi w jakieś interakcje (gry miejskie, virale) albo (uwaga, uwaga) podpinać się pod duże imprezy, na których jeden mały stolik z komiksami zrobi więcej niż cała wielka giełda na festiwalu branżowym. Tak jak robi to w tym roku Komiksowa Warszawa.

Kolejnym krokiem we wciąganiu ludzi w czytanie komiksów jest edukacja. Jak czytać książki mógł się dowiedzieć każdy średnio wykształcony człowiek na lekcjach polskiego. Narrator wszechwiedzący albo nie, proza poetycka i rymowana epika, rodzaje i gatunki literackie… Wszystko to było. A komiks? W szkole nikt nawet nie podaje byle jakiej definicji komiksu, nie mówiąc już o jakimkolwiek pogłębieniu tematu. Dlatego Polaków trzeba uczyć, że komiks może być i o słodkich myszkach, i o seksie, i o Holocauście. Trzeba im wytłumaczyć, że prowadzenie w kadrach kobylastej narracji tekstowej powtarzającej to, co widać w rysunku, to jak pisanie powieści wklejając każde zdanie dwkukrotnie.

W tym kierunku idzie poniekąd Bałtycki Festiwal Komiksu. W programie ubiegłorocznej edycji znalazło się kilka prelekcji przekrojowych, bardziej interesujących dla mniej wciągniętych w temat gości niż spotkania autorskie (jarające tylko zagorzałych fanów, których jest garstka).

Teraz z merytorycznymi punktami programu i sygnałami do czytelników spoza komiksowego grajdołka wychodzi również Komiksowa Warszawa, podpinając się pod Warszawskie Targi Książki. Będą spotkania dotyczące komiksu historycznego (m.in. z Tomaszem Kołodziejczakiem, który akurat jako wydawca umiał wypuszczać dobre antologie), wykład dra hab. Jerzego Szyłaka „O sztuce komiksu”, a obok tego przyciągający fanów fantastyki i gier „Wiedźmin”, rozbijający się po kinach „Jeż Jerzy” i egmontowska promocja planszówki o Kajku i Kokoszu.

Przy sprzyjających wiatrach kilka osób po takich spotkaniach, na których ktoś im coś powie, zamiast tylko pozwalać im zadawać pytania gościom, których przecież nie znają, zasiedzi się, zostanie na promocji nowego polskiego komiksu i po wyjściu na giełdę kupi to i owo, a kilka lat później, jak już będzie bogatym i zniszczonym korpem, będzie wrzucał swoje tłuste złotówki do bezdennej skarbonki zwanej komiksem. Ku wielostronnej korzyści.